Stanowił on, że człowiek odczuwa popęd do osoby o przeciwnej płci, w przypadku miłości męsko-męskiej obiektem pożądania byłaby więc cały czas osoba o płci przeciwnej, tylko że do płci duszy, a nie płci anatomicznej pożądającego podmiotu.
Hössli poszedł w rozumowaniu jeszcze dalej, atakując powszechnie uznawany w XIX wieku stan prawny. Stwierdził on, że mężczyzna nie może być winien, że ma duszę kobiety. To, jaką kto posiada duszę, że nie stanowi przecież przedmiotu wyboru. Jeśli ktoś ma duszę płci innej, niż narządy rozrodcze, naturalne będzie dla niego poszukiwanie miłości osoby o płci przeciwnej do płci swej duszy. A więc mężczyzna taki będzie dążył do miłości Greków. Będzie to dla niego naturalne, nie stanowiąc, jak powszechnie uważano, występku przeciwko naturze. Co za tym idzie, miłość pomiędzy mężczyznami nie powinna podlegać karze.
Publikacja Hössliego nie spotkała się z życzliwym przyjęciem. Lokalne władze objęły ją zakazem i zarządziły konfiskatę. Przypadkowo strawił je później pożar. Kolejne wydanie pojawiło się dopiero w 1996
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Homoseksualność