Organami zbrojnymi formacji była Rewolucyjna Armia Kampuczy, a przyczyną antyrządowej rebelii było brutalne stłumienie powstania chłopskiego z 1967 roku, które przyczyniło się do popularyzacji ruchuPiotr Ostaszewski, Kambodża: zapomniana wojna 1970-1975 (dojście Czerwonych Khmerów do władzy), Toruń 2003, s. 74, 120. Gdy 18 marca 1970 roku król Norodom Sihanouk został obalony w wyniku puczu, osobiście poparł Czerwonych Khmerów i zawarł z nimi sojusz. W 1975 roku Czerwoni Khmerzy przejęli władzę w kraju, a król do 1976 roku formalnie pozostawał głową państwaDavid P. Chandler, The Tragedy of Cambodian History, New Haven CT: Yale University Press, 1991, s. 231..
Polityka terroru Po przejęciu władzy Czerwoni Khmerzy przystąpili do realizacji swoich koncepcji. Zamknięto szkoły, szpitale i fabryki, zlikwidowano banki i pieniądz, zdelegalizowano religię, zlikwidowano własność prywatną, zaś ludność miast wyrzucono siłą na tereny wiejskie do tzw. kolektywnych gospodarstw rolnych, które były de facto obozami pracy przymusowej. Polityka ta, znana jako „Rok Zerowy”, doprowadziła do śmierci ogromnej liczby osób, zarówno wskutek zagłodzenia, jak i przepracowania i egzekucji. Czerwoni Khmerzy systematycznie mordowali wszystkie osoby, które miały jakiekolwiek powiązanie z poprzednim reżimem, a także fachowców i intelektualistów.