Od lutego 1936 szef węzła łączności Ludowego Komisariatu Obrony ZSRR, od maja 1937 szef Centralnego Zarządu Telefoniczno-Telegraficznego Ludowego Komisariatu Łączności ZSRR, od kwietnia 1939 kierownik wydziału Wojskowej Akademii Elektrotechnicznej Armii Czerwonej. Podczas wojny z Finlandią szef łączności Frontu Północno-Zachodniego na odcinku karelskim, 4 czerwca 1940 mianowany generałem majorem wojsk łączności. Od czerwca 1940 zastępca szefa Zarządu Łączności Armii Czerwonej, od lipca 1941 do lutego 1944 szef łączności Frontu Zachodniego, ubezpieczał łączność sztabu frontu podczas walk na Białorusi, pod Smoleńskiem, pod Moskwą, w operacji rżewsko-wiaziemskiej, spas-demeńskiej i witebskiej. 27 lipca 1942 awansowany na generał lejtnanta wojsk łączności, od lutego 1944 I zastępca szefa Głównego Zarządu Łączności Armii Czerwonej, 20 kwietnia 1945 mianowany generałem pułkownikiem wojsk łączności. Podczas wojny z Japonią był szefem Zarządu Łączności Sztabu Głównodowodzącego Wojskami Radzieckimi na Dalekim Wschodzie, w kwietniu 1946 został szefem łączności Sztabu Generalnego Armii Radzieckiej. Od listopada 1947 I zastępca ministra, a od 30 marca 1948 do 3 września 1975 minister łączności ZSRR. Od września 1975 na emeryturze. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR od 4 do 9 kadencji.