Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości dekretem Naczelnego Wodza Wojsk Polskich z 18 listopada został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu kapitana, po czym rozkazem szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Stanisława Szeptyckiego z 17 grudnia 1918 r. został przydzielony do żandarmerii (jego tożsamość została podana jako Wiktor Ludwikowski vel Wilczyński). W stopniu rotmistrza pełnił funkcję dowódcy dywizjonu żandarmerii wojskowej Nr 3 od grudnia 1918 r. do października następnego roku i został mianowany dowódcą żandarmerii w okręgu generalnym nr 3 – Kielce. Został awansowany do stopnia majora rezerwy żandarmerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1923 i 1924 r. był oficerem rezerwowym 1 dywizjonu żandarmerii w garnizonie Warszawa.