Siły walczących stron Estończycy zgromadzili duże siły morskie do przeprowadzenia i wspierania desantu dowodzone przez dowódcę marynarki Johana Pitkę. Wsparcia artyleryjskiego udzielać miał niszczyciel „Lennuk”, przekazany Estonii przez Royal Navy 2 stycznia, oraz kanonierka „Lembit”. Desant przeprowadzany miał być z następujących jednostek Eesti merejõud: kanonierki „Laene”, kanonierki pomocniczej „Lot”, bliźniaczych trałowców „Kalew” i „Olew” oraz holownika „Revel”, latarniowca „Saritshev” i dwóch innych małych jednostek. Siły desantu to czterystu Estończyków i 600 ochotników z Finlandii.

Przeciwnikami Estończyków w rejonie operacji był 47 Pułk Strzelców Armii Czerwonej.

Przebieg operacji Operacja rozpoczęła się 17Według miało to miejsce 19 stycznia. stycznia 1919 roku. „Lennuk” ostrzelał baterię nieprzyjaciela w Merikiule ze swoich dział kalibru 102 mm, na co bolszewicy odpowiedzieli strzelając szrapnelami. Mniejsze jednostki rozpoczęły wysadzanie desantu, w czym jednak przeszkadzało wzburzone morze. W związku z tym udało się wysadzić jedynie 200 ludzi. „Lennuk” prowadził ostrzał Narva-Jõesuu, dopóki zdesantowani żołnierze nie poinformowali go o ucieczce bolszewików z miasteczka. Niszczyciel ostrzelał następnie stację kolejową Korf oraz folwark Laagna.