Deklaracja (w rzeczywistości kilka listów adresowanych do Moncka, parlamentu i władz Londynu) została wysłana zaraz po przekroczeniu przez Karola granicy Zjednoczonych Niderlandów i była datowana 4 kwietnia (starego porz.), czyli 14 kwietnia (nowego porz.).
Zawartość Deklaracja została zredagowana przez Karola i jego trzech głównych doradców (Edwarda Hyde’a, Jamesa Butlera i Edwarda Nicholasa) w taki sposób, by wyrazić warunki, na jakich Karol, nigdy nie zapominający o Divine Right of Kings, miał nadzieję „posiąść te prawa, jakie z woli Boga i Natury uczyniły naszym obowiązkiem”.
Deklaracja obiecywała „wolność i amnestię powszechną” wszystkim dawnym wrogom jego samego i ojca, którzy uznali by Karola II Stuarta swym pełnoprawnym władcą, „z wyjątkiem jedynie tych osób, które wskaże parlament”. Mimo to pragnieniem Karola, lub przynajmniej jego kanclerza, Edwarda Hyde’a (późniejszego earla Clarendon) było, by wszyscy związani bezpośrednio ze śmiercią ojca zostali ukarani, a przynajmniej – biorąc pod uwagę wielu takich, którym należało okazać łaskę i przebaczenie – królobójcy.