W XII wieku osada w Chełmie musiała być już dobrze zagospodarowana, skoro komes Mikora oddał ją zakonowi Bożogrobców z Miechowa. Gród i kościół położone były przy trakcie handlowym biegnącym z Krakowa na Ruś i Węgry. Z powyższych danych można wnioskować, że przed rokiem 1170 istniał w Chełmie kościół, były zagrody i karczma, a więc kwitło już życie religijne i gospodarcze. Ten pierwszy kościół w Chełmie stał do 1412 roku, kiedy to Mikołaj z Radomska, proboszcz w Chełmie, a później generał Zakonu w Miechowie, wybudował drugi drewniany kościół, który z kolei w 1749 roku został zastąpiony obecnym murowanym kościołem. Budowę tego kościoła rozpoczął ks. Wacław Muratowicz (w 1750 roku przeniesiony do klasztoru w Przeworsku, gdzie zmarł 13 marca 1753), a zakończył w 1753 roku jego następca ks. Józef Drozdowski. Konsekracji świątyni dokonał 9 października 1825 roku ostatni generał Bożogrobców, a po kasacji zakonu – biskup pomocniczy krakowski Tomasz Nowiński.
Bożogrobcy pracowali w Chełmie do 1819 roku, kiedy to nastąpiła kasata Zakonu, a ostatni ich proboszcz w Chełmie, ks. Norbert Banaczkowski, stał się kapłanem diecezjalnym. Pełnił on posługę proboszczowską do 1838 roku i został pochowany na placu przykościelnym obok kościoła.