W drugiej połowie XIX w. w czasie szczytu brytyjskiej potęgi wojskowej i ze względu na kluczowe znaczenie Malty po oddaniu do użytkowania w 1869 roku Kanału Sueskiego, zapadła decyzja o budowie systemu obronnego wzdłuż uskoku Great Fault. Linia obrony złożona jest z różnych rodzajów fortyfikacji: fortów, baterii, murów obronnych, umocnionych stanowisk piechoty, reflektorów. Pierwsze prace nad North West Front rozpoczęto w 1870 roku. Na początku lat osiemdziesiątych XIX w. ukończono budowę czterech fortów: Bingemma, Mosta, Madliena i Pembroke. Pierwotnie trzy forty znajdujące się na linii Wiktorii były oddzielnymi obiektami, zbudowanymi w kształcie wielokątów, każdy według odrębnego projektu. W następnej kolejności zbudowano kompleks szańców i umocnień zwanych Dwejra Lines. Pierwszy ukończony był Fort Binġemma, który został umiejscowiony w pobliżu zbudowanej w XVII w. wieży obserwacyjnej Nadur. W 1887 roku linia Wiktorii została uzupełniona o działobitnię Targa. W latach dziewięćdziesiątych XIX w. istniejące obiekty zostały połączone ze sobą ciągłym murem obronnym z rozmieszczonymi na całej jego długości otworami strzelniczymi. Mur ma tylko 2 metry wysokości, ale umiejscowiony został w taki sposób, że wykorzystuje naturalne różnice wysokości i formacje skalne uskoku Grat Fault.