Po wojnie zaczął interesować się piłką nożną. Od 1947 roku bronił barw reprezentacji Grupy wojsk radzieckich w Czechosłowacji. Potem został służbowo przeniesiony do Erywaniu. W październiku 1949 otrzymał zaproszenie do klubu profesjonalnego DO (Dom Oficerów) z Tbilisi. W międzyczasie zwolnił się z wojska i zgodził się na propozycję aby stać się piłkarzem Dynama Erywań, który akurat awansował do klasy „A”. W 1950 roku debiutował w rozgrywkach profesjonalnych. 26 sierpnia 1950 w Kijowie w składzie drużyny rezerw z Erywaniu strzelił jedynego gola w wygranym meczu z kijowskim Dynamem. Po tym meczu kierownictwo ukraińskiego klubu postanowiło zaprosić utalentowanego napastnika do Kijowa. Od 1951 występował w kijowskim klubie. Ale po konflikcie z trenerem Olegiem Oszenkowem w końcu 1956 opuścił Kijów. Następnego roku zasilił skład Charczowyka Odessa, który w 1968 otrzymał obecną nazwę Czornomoreć Odessa. Sezon 1960 piłkarz spędził w kijowskim Arsenale, który reprezentował zakład o tej samej nazwie. W 1960 przeszedł do Polissia Żytomierz, gdzie zakończył karierę w roku 1963.