Wyznaczony na naczelnika wschodnich powiatów brał udział w 1848 roku w powstaniu i za to w Poznaniu więziono go przez kilka miesięcy. Został uwolniony i zamieszkał w Poznaniu aktywnie uczestnicząc przy organizowaniu wydziału dramatycznego Towarzystwa „Harmonia”. Będąc członkiem zarządu wydziału pełnił obowiązki zastępcy dyrektora amatorskiego teatru, który powstał przy Towarzystwie „Harmonia". Władze pruskie zamknęły teatr, więc około 1854 roku Zakrzewski powrócił na wieś i zajął się wśród miejscowych mieszkańców pracą oświatową. Z pomocą księdza Franciszka Bażyńskiego organizował dla ludu coroczne konkursy na najlepszą powieść. W końcowych latach swojego życia mieszkał u dzieci. Zmarł 2 maja 1884 roku w Genui.
Jego żoną była Faustyna Rembowska, a po jej śmierci ożenił się z Gabrielą Łubieńską. Miał synów: Pawła, Stanisława i Jana oraz córki: Mariannę i Konstancję.