Składały się na nie wał kamienno-ziemny z bastionami w narożnikach oraz obiegająca całość fosa.
Po śmierci Stanisława Warszyckiego (1682 r.) Łodygowice wraz z dworem dziedziczyli kolejni jego krewni. W 1714 r. na mocy wyroku sądowego Ludwik Pociej herbu Waga, bratanek hetmana wielkiego litewskiego, najechał Łodygowice i odebrał je Warszyckiemu. W 1849 r. dobra łodygowickie nabył bielski kupiec Rudolf Teodor Seelinger. Po nim właścicielem dworu byli kolejno Józef Karol Humborg, baron Artur Luttwitz i jego następca Maksymilian Luttwitz. W 1866 r. majątek nabyła Klementyna Primovesi de Weber, żona austriackiego majora Adolfa von Klobusa. Przebudowali oni gruntownie fortalicjum do własnych potrzeb, zacierając cechy obronne obiektu. Powstał wtedy ceramiczny dach o nowym układzie (w jego centrum znajdowała się kiedyś latarnia z dwoma oknami), balkon, arkady wejściowe, neogotyckie attyki i nowe wnętrza. Rodzina Klobusów trzymała majątek łodygowicki aż do śmierci ostatniego potomka, Ottona Klobusa, w 1943 rSłownik biograficzny Żywiecczyzny 1995 ↓, s. 100..