Podczas I wojny światowej archimandryta zasiadał w komitecie pomocy uchodźcom ormiańskim z Turcji, od 1916 był jego przewodniczącym. W tym samym roku wszedł do Świętego Synodu Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego, zaś w 1917 został wyświęcony na biskupa. W latach 1921–1927 sprawował urząd egzarchy Apostolskiego Kościoła Ormiańskiego w Gruzji. Od 1924 zasiadał w Wyższej Radzie Duchownej – organie zarządzającym Kościołem po likwidacji Synodu. W 1926 otrzymał godność arcybiskupa, zaś w 1931 ubiegał się o urząd katolikosa, nie został jednak wybrany. W 1937 katolikos Choren mianował go swoim zastępcą. Po zamordowaniu Chorena w roku następnym władze radzieckie nie zgodziły się na wybór nowego katolikosa. Podczas wielkiego terroru ok. 200 ormiańskich duchownych zostało straconych lub zesłanychVrej Nerses Nersissian, Armenian Christianity [w:] . Przez siedem lat de facto kierował działającymi jeszcze strukturami Kościoła. Od kwietnia 1941 posługiwał się tytułem wikariusza generalnego katolikosa Eczmiadzynu.