W latach 50. stacjonował w Pressburgu. Od 1858 był dowódcą XI Korpusu w Budapeszcie, później III Korpusu w Karyntii i Krainie. Podczas wojny prusko-austriackiej brał udział w bitwie pod Sadową 3 lipca 1866. Następnie był generałem w Styrii, Karyntii i Krainie. W nowo utworzonej cesarskiej i królewskiej armii został mianowany generałem kawalerii w 1867. Rok później wycofał się ze służby wojskowej.
Wraz z rodziną brata Rajnera zamieszkiwał w „Fürstenhaus” w Arco. Został pochowany w krypcie Ferdynanda w Krypcie Kapucyńskiej w Wiedniu.
Jego partnerką życiową była Laura Skublics de Velike et Bessenyö (1826-1865), pochodząca z węgierskiej niższej szlachty, od 1843 do 1856 żona Ignaca Csendheliego (miała z nim dwie córki: Franziska i Luiza). Ernest i Laura żyli bez ślubu, mimo że niektóre źródła wskazywały na to (dokument zawarcia małżeństwa miał bowiem zostać sfałszowany). Ich dziećmi byli: Laura (1858–1901), Ernest (1859–1920), Henryk (1861–1888), Clothilde (1863–1953). Partnerka Ernesta używała tytułu baronessa von Wallburg i takiego też przydomku nadawano przy chrzcie św.