W wyniku I rozbioru Polski Hlewin znalazł się w 1772 roku w Imperium Rosyjskim.
W latach 1919–1920 wieś znalazła się pod polskim zwierzchnictwem, będąc siedzibą gimny Hlewin. Ostatecznie, po ustaleniu przebiegu granicy polsko-radzieckiej znalazła się na terytorium ZSRR. Od 1924 roku stała się siedzibą sielsowietu.
Dawne zabytki W 1783 roku Stefan Świda wybudował w Hlewinie przestronny dwór drewniany na planie wydłużonego prostokąta. Początkowo był to budynek piętnastoosiowy, jednak z czasem dobudowano do niego dwa węższe skrzydła, a około 1870 roku Florian Świda rozbudował budynek od strony ogrodu. Elewacja dworu miała formę nietynkowanego starego drewna. Nad szerokim gankiem na sześciu kolumnach opierał się trójkątny szczyt. Wnętrze dworu było dwutraktowe. Dwór przetrwał I wojnę światową i rewolucję październikową. W XX wieku budynek zajęło wojsko, później była to siedziba sowchozu, wreszcie – kołchozu. W obrębie zabudowań dworskich znajdował się, znacznie starszy niż dwór, dwupiętrowy klasztor jezuitów zbudowany na planie kwadratu, otoczony ze wszystkich stron kolumnadą. Po kasacie został przerobiony na lamus. Wokół zabudowań dworu znajdował się dziesięciohektarowy park, o charakterze widokowym.
Majątek w Hlewinie został opisany w 1. tomie Dziejów rezydencji na dawnych kresach Rzeczypospolitej Romana Aftanazego.
Przypisy
Kategoria:Wsie w rejonie borysowskim