Przyczyny Słabe zbiory dotknęły niektóre części kraju już w poprzednich latach. Najgorsze wspomnienie pozostawił po sobie pod tym względem rok 1862. Lato 1866 było wyjątkowo deszczowe. W efekcie w całym kraju wystąpiło znaczne uszkodzenie podstawowych upraw: ziemniaki i warzywa okopowe gniły na polach, a warunki do jesiennego siewu zbóż były bardzo niesprzyjające. Gdy wyczerpały się zapasy zgromadzonej żywności, tysiące ludzi wyległy na drogi szukając pomocy. Nadeszła szczególnie ciężka i długotrwała zima. Wiosna pojawiła się późno, średnia temperatura w Helsinkach w maju 1867 wynosiła +1,8 °C, co stanowiło ok. 8 °C mniej niż zazwyczaj (dotychczas był to najzimniejszy maj odnotowany w historii Finlandii). Wiele jezior i rzek pozostało skutych lodem aż do czerwca. Nadzieje wzbudziło obiecująco ciepłe lato, lecz już wrzesień przyniósł pierwsze mrozy, które spustoszyły uprawy. W efekcie zebrano o połowę mniejsze plony. Jesienią 1867 roku ludzie ginęli tysiącami z braku żywności.