W 1936 powrócił do Polski, wykładał na Uniwersytecie Warszawskim, w 1937 habilitował się na podstawie pracy „Poetria” och „Testa nucis” av Magister Matthias Lincopensis. Od 1938 kierował nowo powstałą Katedrą Filologii Skandynawskiej UW, w tym samym roku rozpoczął także wykłady na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, obejmując Katedrę Filologii Germańskiej. 24 sierpnia 1939 Prezydent RP podpisał jego nominację profesorską, której jednak nie otrzymał przed wybuchem II wojny światowej. Po wybuchu wojny pozostał w Warszawie, uczestniczył w tajnym nauczaniu w ramach sekcji polonistycznej podziemnego Wydziału Humanistycznego UW, zginął zastrzelony przez żołnierzy niemieckich na Mokotowie w czasie powstania warszawskiego.
W swoim dorobku poza pracami naukowymi posiadał także tłumaczenie wspólnie ze Stefanią Beylin większości baśni Andersena, wydane w 1931 w sześciotomowej edycji. Przekłady te były później wielokrotnie wznawiane (ostatnio 2010). W 1939 opublikował swoją najważniejszą pracę Die Eufemiavisor. Stilstudien zur nordischen Reimliteratur des Mittelalters.