Fiaskiem zakończyła się także planowana produkcja rodzimej wersji 3000 egzemplarzy SPAD-a XIII i ostatecznie w czasie wojny podjęto decyzję wyposażania amerykańskich dywizjonów myśliwskich wyłącznie w maszyny brytyjskie i francuskie.
Pomimo decyzji zaopatrywania na czas wojny w zagraniczne samoloty myśliwskie, w marcu 1918 roku United States Army Air Service (USAAC) poprosiły kilku producentów o zaprojektowanie nowych maszyn myśliwskich, nieustępujących osiągami najnowszym maszynom zagranicznym. W zamówieniu silnie sugerowano, że jednostkę napędową samolotu miał stanowić chłodzony cieczą, silnik widlasty V-8 typu Wright H – licencyjnie budowana w Stanach Zjednoczonych kopia silnika .
Pierwszym ukończonym i oblatanym samolotem był Loening M-8, który jednak bardzo szybko został odrzucony. W roku 1919 oblatano Orenco D, który ostatecznie został wyprodukowany w liczbie 50 egzemplarzy w zakładach Curtissa, a w lutym pojawił się Pomillo FVL-8 zbudowany tylko jako pojedynczy prototyp. W tym czasie powstał jeszcze interesujący Engineering Division VCP-1 z konstrukcją półskorupową, a ostatnim samolotem zaprezentowanym USAAC był oblatany w lutym i przekazany w marcu Thomas-Morse MB-3.