Wszystkie trzy mają powierzchnię 86 m², zaprojektowane z myślą o pracownikach umysłowych mieszkających wraz z rodziną. Kolejne trzy domy o numerach 13–15 są dziełem Heinricha Lauterbacha, mają powierzchnię 91 m² i przeznaczone były dla rodzin 2–4-osobowych. W jednym z nich po wystawie zamieszkał sam Lauterbach. Dwa następne domy zaprojektował Moritz Hadda. Opracował on dwa warianty mieszkań, dom nr 16 dla bezdzietnego małżeństwa ze służącą, natomiast dom nr 17 był przeznaczony dla średniozamożnej pięcioosobowej rodziny. Domy o numerach 18–20 autorstwa Paula Häuslera miały powierzchnię 78 m² i przeznaczone były dla rodzin bez służby. Zamykające od północy cały blok zabudowy dwa domy nr 21 i 22 autorstwa Theo Effenbergera różniły się nieco kształtem jak i powierzchnią od pozostałych. Dom nr 21 miał powierzchnię 149 m² i przeznaczony był dla wielodzietnej rodziny. Z kolei dom nr 22 jako jedyny z całego szeregu był parterówka. Domy przetrwały II wojnę światową w dobrym stanie, nie uległy poważniejszym zniszczeniom.