Następne spektakle, również w reżyserii W. Hejny, takie jak: Niedokonania (1994) według F. Kafki oraz Ryszard III (1997) rozwijały osiągniętą estetykę ze szczególnym wyakcentowaniem ekspresji twarzy lalek i głów wyposażonych w pogłębione rysy i ruchome szczegóły anatomiczne. Ostatnim przedstawieniem z tej serii był Śmieszny staruszek (2001) z lalką starca animowaną jednocześnie przez kilku aktorów. Dla WTL powstało również szereg projektów do spektakli dla dzieci, m.in. Baśń o zaklętym kaczorze, Dzikie łabędzie, Krawiec Niteczka, Alibaba i 40 rozbójników, Prometeusz, Szewczyk Dratewka oraz dokończona już po jej śmierci Córka króla mórz. Szczególną pozycję stanowiła Komedia dla mamy i taty (1996) według Witkacego w reż. W. Hejny, będąca interesującą próbą połączenia doświadczeń ze sceny dla dorosłych z teatrem dla dzieci. Ogółem w latach 1981-2001 powstało ponad 30 jej scenografii dla Wrocławskiego Teatru Lalek. W tym czasie przygotowała także realizacje w zagranicznych teatrach lalek, m.in. w Tomsku (Rosja), Bochum (Niemcy) oraz autorski spektakl Arena w Vaasa (Finlandia), a także m.in. z reżyserem A. Maksymiakiem w wielu polskich teatrach lalkowych m.in.