Do kraju powrócił w maju 1947, ale pracę wykładowcy otrzymał dopiero trzy lata później. Wykładał w Wyższej Szkole Prawniczej im. Teodora Duracza w Warszawie, rok później równolegle rozpoczął trwającą dwa lata pracę w Szkole Planowania i Statystyki. W 1952 rozpoczął pracę na Wydziale Prawa Uniwersytetu, wykładał tam początkowo prawo rzymskie w studium zaocznym, a następnie prawo cywilne i ubezpieczeniowe. W 1954 uzyskał tytuł docenta, a sześć lat później profesora nadzwyczajnego. Należał do grona współorganizatorów powstałej w 1958 Katedry Prawa Rzymskiego na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, przez cztery lata kierował tą Katedrą oraz wykładał prawo rzymskie. Pracę tam zmuszony był zakończyć po otrzymaniu z Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego informacji, że koliduje ona z jego zatrudnieniem na Uniwersytecie Warszawskim. Zainicjował powstanie Sekcji Polskiej Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawa Ubezpieczeniowego, które było agendą Polskiej Akademii Nauk, od 1961 był jej przewodniczącym. W latach 1961–1968 pełnił funkcję kierownika Zakładu Prawa Ubezpieczeniowego w Katedrze Prawa Cywilnego, później stanął na czele Zakładu Prawa Cywilnego. W 1976 przeszedł na emeryturę, ale pozostał czynnym pracownikiem naukowym.
Zmarł 1 sierpnia 1983 w Warszawie, spoczywa na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 176-4-38).