była cała seria noży udoskonalanych przez Jima Bowiego latami. Najwcześniejszy, zrobiony przez Jessie Clifta na zamówienie brata Bowiego, przypominał hiszpański nóż myśliwski i niewiele różnił się od zwykłego noża rzeźnickiego. Głownia, jak opisał ją Rezin Bowie (brat Jima), miała 24 cm długości, 0,64 cm grubości i 3,80 cm szerokości. Miała prosty grzbiet, opisywany przez naocznych świadków jako „tylec dużego noża rzeźnickiego” i pozbawiona była wycięcia sztychu oraz jelca, a rękojeść była prosta, drewniana.
Amerykański pisarz, Bernard Levine, uważa, że pierwszy nóż tego typu wykazywał bliskie związki z regionem śródziemnomorskim, szczególnie w odniesieniu do kształtu głowni, która była dość powszechna wśród Hiszpanów, przybywających do Meksyku i obszarów szeroko pojętego południowego zachodu dzisiejszych Stanów Zjednoczonych. Zapis z roku 1828, w którym mowa o przechwyconym pirackim szkunerze, na pokładzie którego ujęto (a następnie skazano i powieszono) hiszpańskich i południowoamerykańskich bandytów, dowodzi, że byli oni uzbrojeni w noże navaja, z głowniami podobnymi do wczesnych egzemplarzy „Bowie”: