Materiał ten był później wykorzystywany w wałkach na froncie zachodnim.
W związku z koniecznością uzupełnienia 1 Dywizji Pancernej, walczącej na kontynencie, oraz przygotowania kadr dla organizowanej dywizji piechoty nastąpiła reorganizacja Centrum Wyszkolenia Saperów. Miesiąc później Centrum Wyszkolenia Saperów zostało przeniesione z Falkirk do Irvine. Ze względu na planowaną rozbudowę Polskich Sił Zbrojnych na pierwsze miejsce w centrum wysunęła się reaktywowana 25 października 1944 r. Szkoła Podchorążych Saperów, której zadaniem było wyszkolenie nowych kadr kandydatów na oficerów. Początkowo kursantami byli żołnierze, którzy nie zostali przyjęci do niej w latach 1940-1941. Później najliczniejszą grupę podchorążych stanowili Polacy z armii niemieckiej. W sumie w latach 1940-1941 i 1944—1945 na czterech kursach szkoliło się około 200 żołnierzy. Również ważną funkcję spełniała Szkoła Motorowo-Mechaniczna, która powstała z kompanii szkolnej.