Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w okresie II Rzeczypospolitej pełnił urząd starosty powiatu tarnopolskiego od 1921 do 1924, następnie starosty powiatu przemyskiego od 1 września 1924 do 15 stycznia 1926. W międzyczasie, we wrześniu 1924 zatwierdzono mu tytuł magistra praw. Z początkiem stycznia 1926 został przeniesiony z Przemyśla do Urzędu Wojewódzkiego we Lwowie obejmując stanowisko naczelnika wydziału oraz funkcję wicewojewody województwa lwowskiego. W 1927, na własną prośbę został zwolniony z tej funkcji i mianowany na urząd starosty powiatu lwowskiego. Z tego stanowiska odszedł 27 lutego 1937 i został przeniesiony w stan spoczynku.
W Przemyślu działał społecznie, pełnił funkcje prezesa oddziału powiatowego Ligi Obrony Powietrznej Państwa, prezesa Towarzystwa Higienicznego, zainicjował stworzenie Sekcji Zwalczania Gruźlicy i utworzenie „Poradni dla piersiowo chorych” działał w Komitecie Budowy Domu Żołnierza, w Stowarzyszeniu „Chleb dzieciom”, w Czerwonym i Złotym Krzyżu. Działał także we lwowskim okręgu Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej.
W 1933 wydał publikację pt. Odrodzona: widowisko fantastyczne w 5 obrazach.
Zmarł 31 lipca 1943 we Lwowie, został pochowany na Cmentarzu ŁyczakowskimJanusz Mierzwa Słownik biograficzny starostów Drugiej Rzeczypospolitej. Tom 1 , wyd. LTW, Łomianki 2018, s.