Kolejne opisy kościoła pochodzą z 1759 i 1765, nie jest jednak pewne, czy opisany jest w nich ten sam kościół co w 1608 roku, wydaje się to jednak wysoce prawdopodobne.
W 1765 roku kościół składał się z nawy i prezbiterium, do którego przylegała murowana zakrystia. Świątynia była wówczas w złym stanie – podłoga zbutwiała z wilgoci, dach przeciekał, a cała konstrukcja była uszkodzona. Na przełomie 1776 i 1777 roku miała miejsce rozbiórka dotychczasowego kościoła (nie rozebrano zakrystii) oraz budowa nowego, który przetrwał do czasów współczesnych. Kościół został wybudowany z drewna sosnowego, w konstrukcji zrębowej, jako budowla jednonawowa i z niższym prezbiterium. Oprócz tego do kościoła dodano dwie kaplice, po północnej i południowej stronie nawy, w wyniku czego powstał transept Zakrystia była przykryta sklepieniem kolebkowym z lunetami, natomiast na wszystkich częściach kościoła wybudowano dachy dwuspadowe kryte gontami. Na kalenicy wybudowano pokrytą blachą sygnaturkę.
W latach 1885–1887 do kościoła dodano część zachodnią kościoła z chórem i wieżą. Poza tym odrestaurowano także resztę budowli, podzielono również dotychczasową nawę na trzy części, a w prezbiterium i fragmencie nawy zastosowano sklepienia kolebkowe.