W 1924 Spalla wybrał się na tournée do obu Ameryk, gdzie walczył ze zmiennym szczęściem, gdyż pokonali go Luis Ángel Firpo (7 marca) i Gene Tunney (26 czerwca). Po powrocie do Europy Spalla pokonał w obronie tytułu mistrza Europy Pieta van der Veera 28 września tego roku w Mediolanie. W 1925 Spalla pauzował, a w 1926 wybrał się znowu do Ameryki Południowej, gdzie ponownie pokonał go Firpo. 18 maja 1926 w Barcelonie stracił pas mistrza Europy po porażce z Hiszpanem Paulino Uzcudunem. W 1927 przegrał wszystkie trzy walki, po których zakończył karierę bokserską, jednak powrócił do niej w 1934, kiedy wygrał trzy walki, w tym ostatnią przez dyskwalifikację z Władysławem Cyganiewiczem (była to jedyna walka bokserska Cyganiewicza).
Późniejsze lata Po zakończeniu zawodowego uprawiania boksu Spalla z powodzeniem występował w wielu filmach, w tym w Cudzie w Mediolanie w reżyserii Vittorio De Siki. Występował również jako śpiewak operowy (bas). Opublikował trzy książki: Per le strade del mondo, Nella vita e sul ring i Una tonnellata di pugni, a także sztukę teatralną I pugni del signor Tremolada.