Kościoły Chrystusowe od początku miały najbardziej konserwatywne stanowisko w sprawie chrztu wśród różnych gałęzi Ruchu Odrodzenia. Zrozumienie chrztu przez zanurzenie było w nich niezbędną częścią nawrócenia. Konsekwentnie uczą, że w chrzcie, wierzący podporządkowuje swoje życie w wierze i posłuszeństwie Bogu, a Bóg „przez zasługi krwi Chrystusa, oczyszcza z grzechu i prawdziwie zmienia stan osoby, od niewierzącego na obywatela królestwa Bożego. Chrzest nie jest pracą ludzką; jest miejscem, gdzie Bóg działa i tylko On może to zrobić”. Chrzest jest aktem pasywnej wiary, czy nie jako zasłużonej pracy; to „jest wyznaniem, że osoba nie ma nic do zaoferowania Bogu”. Podczas gdy Kościoły Chrystusowe nie opisują chrztu jako „sakrament”, ich widok może być opisywany jako „sakramentalny”. Widzą moc chrztu pochodzącą od Boga, którą wybrał poprzez skorzystanie z niego jako przejście i zrozumienie integralnej części procesu przemiany, a nie tylko jako jej symbol, wejście do wody czy sam akt.