Po ataku Niemiec na ZSRR od czerwca do sierpnia 1941 szef działu operacyjnego sztabu 405 pułku pancernego, w sierpniu-wrześniu 1941 , walczył na Froncie Południowo-Zachodnim, w lipcu 1941 ranny i kontuzjowany, w październiku 1941 ciężko ranny. Od 25 lutego 1942 podpułkownik, od marca 1942 szef sztabu formującej się 92 Brygady Pancernej, od czerwca 1942 do czerwca 1943 szef sztabu i zastępca dowódcy 92 Brygady Pancernej, walczył na Froncie Kalinińskim, Froncie Północno-Zachodnim i Północno-Kaukaskim, uczestnik operacji rżewsko-syczewskiej i krasnodarskiej, jesienią 1942 ranny, 30 listopada 1942 awansowany pułkownikiem. W październiku 1943 skończył kursy akademickie przy Wojskowej Akademii Mechanizacji i Motoryzacji, po czym został dowódcą 107 Brygady Pancernej, walczył na 1 i 2 Froncie Ukraińskim i 1 Froncie Białoruskim, uczestnik operacji korsuńskiej, humańsko-batoszańskiej, brzesko-lubelskiej, warszawsko-poznańskiej, wschodniopruskiej i berlińskiej. Szczególnie wyróżnił się podczas forsowania Pilicy i zajmowania Sochaczewa 15 stycznia 1945 i forsowania Bzury i zajmowania Lubienia Kujawskiego, Radziejowa i Inowrocławia;