Pracował też społecznie na terenie Nottingham, będąc przez jakiś czas Przewodniczącym Polskiej Wspólnoty Katolickiej. W 1962 roku ukończył przerwane studia historyczne na Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie (mgr – Historia Związku Polskiego Harcerstwa na Wschodzie). Doktorat z historii obronił w 1980 roku (Baza w Sztokholmie. Placówka wojskowej łączności kraju z centralą w Londynie) pod kierunkiem Aleksandra Bluma w Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie. Był współpracownikiem pisma „Zeszyty Historyczne”.
1 stycznia 1981 roku został powołany na stanowisko delegata rządu RP na uchodźstwie na teren Nottingham. Pełnił stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Emigracji w pierwszym rządzie Edwarda Szczepanika od 11 czerwca 1986 do 16 stycznia 1989 roku oraz od 29 czerwca do 27 września 1989 roku. Zasiadał w Radzie Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej kadencji VII (1983–1989), wybrany z Nottingham, oraz VIII (1989–1991). 16 stycznia 1989 roku został zwolniony ze stanowiska podsekretarza stanu, a 17 stycznia 1989 roku został powołany na stanowisko przewodniczącego przewodniczącego Głównej Komisji Wyborczej do Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej. Następnie, wobec wyboru do Rady Narodowej RP przez Niezależną Grupę Społeczną został zwolniony ze stanowiska przewodniczącego Głównej Komisji Wyborczej 8 czerwca 1989 roku.