Brackiej 13.
Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej ewakuował się wraz z personelem PKO BP w kierunku wschodnim. Podczas transportu został ranny, zaś jego żona zmarła. Następnie powrócił do Warszawy wraz z córkami. Podczas okupacji niemieckiej działał w konspiracji, sprawując funkcję delegata na PKO.
U kresu wojny i w pierwszych miesiącach po jej zakończeniu, od 11 kwietnia do 17 września 1945 pełnił funkcję kierownika i przewodniczącego tymczasowego zarządu PKO, z nominacji Ministra Skarbu. Powierzona została mu misja zabezpieczenia majątku Kasy oraz wznowienia jej działalności w zakresie obrotu czekowo-przekazowego i oszczędnościowego oraz innych zadań zleconych przez Ministerstwo Skarbu. Następnie we wrześniu 1945 został zastępcą Delegatem Rządu ds. Wybrzeża, Eugeniusza Kwiatkowskiego. Po likwidacji Delegatury w 1948, ponownie trafił do Warszawy. Pracował w Biurze Projektów Typowych i Studiów Budownictwa Miejskiego.
Zmarł 9 sierpnia 1965. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 138a-6-1).