thumb|200px|Absyda kościoła w Castrelo de Miño, gdzie pochowano Sancho i jego żonę Sancho Ordóñez, pisany czasem jako Sancho I Ordóñez (ur. prawdopodobnie ok. 890/893 lub później, zm. po 10 czerwca 929) – król Galicji od 926 do 929 roku.
Był prawdopodobnie najstarszym synem z małżeństwa króla Leónu Ordoño II z Elvirą Menéndez. Miał dwóch młodszych przyrodnich braci, Alfonsa i Ramiro. Po śmierci ich ojca w 924 roku władzę zagarnął jego młodszy brat, król Galicji i Asturii, Fruela II. Tym samym zjednoczył on ziemie, które zostały podzielone między jego a braci (Ordoño II i Garcia I) w 910 przez króla Alfonsa III Wielkiego. Interwencja Frueli naruszyła jednak prawa Ordoñezów do tronu. Gdy po śmierci władcy rok później władzę przejął jego syn Alfonso Froilaz, bracia zbuntowali się przeciw niemu. Uzyskali wsparcie: Nawarry (jej król Sancho I był szwagrem Alfonsa), Portugalii oraz galicyjskiej szlachty (ze względu na małżeństwo Sancha). 12 lutego 926 roku Alfons IV Mnich został obwołany królem terenów odbitych od Alfonso Froilaza. W tym samym roku bracia podzielili się władzą: Sancho zawładnął Galicją, Alfons objął León (od 929 także Galicję), a Ramiro II - niewielkie tereny w pobliżu Coimbry pomiędzy rzekami Miño i Mondego.