Jego obrazy miały zmienną stylistykę, od idealizmu po realizm, malował też różnymi technikami (olej, akwarela).
Herkomer był wszechstronnym artystą. Oprócz malarstwa zajmował się grafiką, rytownictwem czy emalierstwem. Komponował opery, które wystawiał w prywatnym teatrze na tyłach domu w Bushey, a także w nich występował. W ostatnich latach życia, od 1912 r. próbował swoich sił także w reżyserii filmów (w niektórych także występował). Teatr przy domu zamienił w studio filmowe, a w 1913 r. wraz z synem utworzył spółkę, która miała produkować filmy. Jego próby filmowe miały szczególnie duże znaczenie z uwagi na fakt, że był on bardzo znanym artystą – samym swym zaangażowaniem nobilitował raczkującą wówczas sztukę dla mas. Herkomer prowadził też działalność edukacyjną – zorganizował własną szkołę sztuk pięknych (kierował nią od 1883 do 1904), wykładał na uniwersytecie oksfordzkim.
Twórczość Herkomera wielokrotnie doceniano. W 1879 r. został stowarzyszonym, a w 1890 r. pełnoprawnym członkiem Royal Academy of Arts. W 1899 cesarz niemiecki Wilhelm II odznaczył Herkomera orderem Pour le Mérite, otrzymał też niemiecki tytuł szlachecki (stąd von w nazwisku). W 1907 r.