6 lipca 1929 na podstawie pracy na pt. O zawisłości prawnej uzyskał stopień doktora praw (rozprawa ukazała się drukiem w 1936 w “Polskim Procesie Cywilnym”). W 1936 opublikował obszerne studium pt. Podstawy kasacyjne procesu cywilnego na tle różnicy pomiędzy faktem i prawem. Rozprawa ta stała się podstawą habilitacji, która odbyła się na Wydziale Prawa UJK w 1937. Była to pierwsza habilitacja z zakresu prawa cywilnego procesowego w Polsce międzywojennej. Po habilitacji objął wykład monograficzny z zagadnień prawa procesowego. W 1937 uzyskał tytuł docenta prawa procesowego cywilnego na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.
W 1938 roku rozpoczął pracę nad zarysem prawa cywilnego procesowego. Wypada zauważyć, że nie istniał w Polsce wówczas żaden podręcznik w tej materii. Pierwszy tom swego dzieła, liczący około 570 stron, oddał do druku w 1939, ale wskutek wybuchu wojny nie został wydany. W okresie 1940-41 udoskonalał swój przygotowany zarys prawa cywilnego procesowego. Przygotował drugi tom, obejmujący ok. 900 stron. Niestety rękopisy zaginęły. W okresie od stycznia 1940 do czerwca 1941 był laborantem Katedry Procesu Cywilnego Uniwersytetu im. Iwana Franki we Lwowie, którą kierował prof. Wołodymyr Werhanowski. Od września 1941 do maja 1944 był adwokatem we Lwowie.