Struktura sklerotomów nie jest jednak homogeniczna. W przedniej części wykazują strukturę bardziej luźną, w tylnej natomiast bardziej zwartą. W trakcie rozwoju pomiędzy dogłowową i doogonową częścią sklerotomu pojawia się przestrzeń, którą wypełnia płyn. Jamka ta poszerza się, aż rostralna i kaudalna część pojedynczego sklerotomu całkowicie się od siebie oddzielą. Natomiast tylna część jednego sklerotomu ulega połączeniu z częścią przednią kolejnego. Razem utworzą one kręg ostateczny. W embriologii człowieka mówi się o tworzonym z łączących się sklerotomów ciągłym paśmie tkankowym zwanym pochewką struny grzbietowej, zbudowanym z naprzemiennych pasm luźnych (głowowe części sklerotomów) i gęstych (ogonowe ich fragmenty), z których po połączeniu powstają sklerotomy wtórne.
thumb|center|600px|Po stronie lewej (A) stan pierwotny. Miotomy (Myotome) leżą na wysokości odpowiadających im sklerotomów. Pośrodku (B) stan pośredni. Po prawej (C) części przednia (anterior portion of sclerotome) i tylna (posterion portion of sclerotome) pochodzące z tych samych somitów oddzielone, dystalne fragmenty sklerotomów dogłowowych połączone z proksymalnymi częściami sklerotomów doogonowych tworzą trzony kręgów (centrum).