Po ukończeniu studiów ogłosił w języku niemieckim około 40 artykułów w redagowanym przez siebie piśmie i wydał podręcznik z tkactwa pod tytułem „Die Baumwollweberei”.
Mając 29 lat w roku 1911 został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego w Politechnice Lwowskiej. Szeroka działalność naukowa, organizacyjna i dydaktyczna w Politechnice Lwowskiej zaowocowała nadaniem mu już w roku 1914 tytułu profesora zwyczajnego. Wybuch wojny i powołanie do wojska austriackiego, niewola rosyjska, krótki pobyt w jednej z polskich formacji wojskowych na terenie Rosji i powrót w 1918 roku do kraju, to kolejne etapy przeżyć wojennych profesora. W roku 1919 na własną prośbę odszedł z Uczelni i poświęcił się rozwojowi przemysłu lniarskiego. W 1919 roku wyjechał na rok za granicę w celu przestudiowania zagadnień lniarstwa w Holandii, Belgii, północnej Francji, Wielkiej Brytanii i w Niemczech. Po powrocie do kraju zorganizował w Poznaniu towarzystwa akcyjne „Płótno”, Zakład Lniarski w Stęszewie pod Poznaniem, roszarnię w Gostyniu oraz trzepalnię lnu w Bezdanach pod Wilnem i we Frampolu Lubelskim. W roku 1931 objął Katedrę Włókiennictwa na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, gdzie prowadził badania nad naukowymi podstawami nowej technologii lnu i konopi.