Przygoda z tym szczeblem trwała jednak zaledwie rok, a do utrzymania zabrakło 1 punktu. Kolejne dwa sezony spędził, więc ponownie na drugoligowym froncie. W 1996 zaliczył krótki epizod w WKW (Gwardii) Opole, które miało ambicje awansu do I ligi, jednak wycofanie się głównego sponsora spowodowało rozpad zespołu. W 1997 przeniósł się do ekstraklasowej Warszawianki, w której grał przez 7 sezonów (od 1997/1998 do 2003/2004), wywalczając pierwsze trzy trofea w karierze: brązowy medal mistrzostw Polski (1998/1999), wicemistrzostwo kraju (2001/2002) i Puchar Polski (2001/2002). Następnie przez jeden sezon (2004/2005) występował w drużynie beniaminka ekstraklasy Miedzi Legnica (został królem strzelców po rundzie zasadniczej), a w 2005 przeniósł się do ówczesnego wicemistrza kraju – Zagłębia Lubin, w którym grał do końca kariery (sezonu 2011/2012). Przez trzy lata z rzędu z „Miedziowymi” zdobył po jednym medalu mistrzostw Polski w każdym z trzech kolorów: złotym – w sezonie 2006/2007 (dzięki czemu w edycji 2007/2008 zadebiutował w Lidze Mistrzów), srebrnym – rok później i brązowym – w sezonie 2005/2006. W sezonie 2006/2007 awansował do półfinału Pucharu Challange.