W 1820, z inicjatywy biskupa Argeș Hilariona, rozpoczęto kolejny remont monasteru. Trwał on do 1863 i został ukończony przez biskupa Argeș Klemensa W latach 1836–1840 przy klasztorze działało seminarium duchowne kształcące duchownych dla metropolii Wołoszczyzny, zaś od 1840 do 1864 – archiwum państwowe. Dwadzieścia lat później monaster Antyma został przebudowany; pierwotną postać zachowała jedynie kaplica oraz budynek mieszkalny z celami dla mnichów i drukarnią założoną przez metropolitę Antyma. W latach 1860–1863 dekorację malarską w głównym soborze wykonał Petre Alexandrescu. W tym samym okresie na fasadzie wykonano rozetę. W latach 1865–1867 monaster był ponownie remontowany, ponieważ wylew Dymbowicy podmył jego fundamenty.

W latach 1910–1912 na terenie klasztoru zbudowany został pałac Świętego Synodu. W latach 1945–1950 przy monasterze działała nieformalna grupa modlitewna utworzona przez mnichów i ludzi świeckich „Krzew Gorejący”Cronologie. Jej działalność zakończyła się aresztowaniem jej członków. W 1950 monaster Antyma został jedną z oficjalnych rezydencji patriarchy rumuńskiego. Z inicjatywy patriarchy Justyniana przeprowadzono jego generalną renowację, a do głównej cerkwi wstawiono nowy ikonostas.