Björn w źródłach frankijskich Potężny wódz wikiński, a także dowódca floty, „Berno”, pojawia się w tekstach źródłowych z epoki takich jak Annales Bertiniani oraz Chronicon Fontanellense. Pierwsza wzmianka o nim pojawia się latem 855 roku. Najstarszym tekstem opisującym jego pochodzenie jest dzieło opisujące historię Normanów autorstwa Wilhelma z Jumieges (ok. 1070). Jak podaje Wilhelm, zwyczajem królów duńskich młodsi synowie byli wypędzani z królestwa, aby w ten sposób usunąć ich z drogi do władzy. W myśl tej reguły, po tym jak król Ragnar Lodbrok przejął władzę po swoim ojcu, nakazał własnemu synowi, Björnowi, opuścić królestwo. W ten sposób, dowodząc znaczną flotą, Björn opuścił Danię i napadając na państwo zachodniofrankijskie, rozpoczął jego spustoszenie. Ówczesne kroniki wskazują, iż Björn sprzymierzył się z innym wikingiem o imieniu Sigtrygg i w roku 855 popłynął w górę Sekwany, skąd jego własne siły oraz siły Sigtrygga wdarły się na ląd. W tym samym roku sprzymierzone jednostki wikińskie zostały pokonane w Szampanii przez Karola II Łysego, władcę państwa zachodniofrankijskiego, choć zwycięstwo to nie było ostateczne. Chociaż w następnym roku Sigtrygg wycofał się, do sił Björna dołączyły posiłki z innej wikińskiej armii, przez co Frankom nie udało się wypędzić go z rejonu Sekwany.