W 1968 uzyskał tytuł inżyniera, po czym został asystentem na uczelni. W 1978 uzyskał stopień doktora nauk technicznych na podstawie rozprawy pt. „Wpływ składu chemicznego i struktur na odporność na ścieranie żeliwa szarego” (jego promotorem był prof. Stanisław Rudnik). Do 1985 był zatrudniony na politechnice na stanowisku adiunkta w macierzystym wydziale.
W 1985 wyjechał na dwuletni kontrakt do Meksyku, korzystając z zaproszenia rządu tego kraju, podejmując pracę w Instytucie Technologicznym w Saltillo. Początkowo zamieszkiwał w klasztorze braci w La Salle. W Meksyku osiadł na stałe, zamieszkując tam z rodziną. Został profesorem etatowym w Instytucie Technologii i Studiów Wyższych w Monterrey. Otrzymał godność profesora tytularnego na Uniwersytecie w Monterrey (Universidad de Monterrey) jako jeden z kilkunastu zaszczyconym tym tytułem w gronie kilkuset wykładowców tej uczelni. Specjalizował się w tribologii, nauce o tarciu i zużyciu, materiałoznawstwie, mechanice materiałów. Wykładał w języku hiszpańskim inżynierię materiałów, wytrzymałość materiałów, odlewnictwo, procesy wytwarzania. Napisał trzy książki naukowe, opublikował wiele artykułów w czasopismach technicznych, był autorem jednego patentu.