W 1944 roku działał w Okręgu Lublin AK pod pseudonimami „Irena” oraz „Tadeusz”, gdzie dowodził specjalnym oddziałem Kedywu w celu prowadzenia ćwiczeń zbrojnych na terenie miasta. Na skutek dekonspiracji został aresztowany 17 listopada 1944 wraz z innymi żołnierzami AK i skazany na śmierć pod zarzutem przygotowywania zamachu na Bolesława Bieruta – prezydenta Krajowej Rady Narodowej. Bolesław Rossiński uniknął egzekucji, a po pewnym czasie zamieniono mu karę śmierci na wieloletnie więzienie. Po kolejnych amnestiach wyszedł na wolność w końcu 1946 roku.

Pracę zawodową wznowił w Szczecinie przy odbudowie portu oraz rozpoczął pracę naukowo-dydaktyczną w Wyższej Szkole Inżynierskiej. W latach 1949–1952 był kierownikiem katedry, a także piastował funkcję dziekana Wydziału Inżynierii. W 1956 roku został docentem. W roku 1956 organizował Katedrę Mechaniki Gruntów i Fundamentowania Politechniki Łódzkiej. W 1964 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W latach 1959–1961 był prodziekanem, a latach 1963–1965 dziekanem Wydziału Budownictwa Lądowego Politechniki Łódzkiej. W związku z reorganizacją struktury Wydziału w roku 1970 został dyrektorem Instytutu Inżynierii Komunalnej. W 1973 roku odszedł na emeryturę.