poziom niemieckich teatrów w Poznaniu, jednocześnie chwaląc polskie i podziwiając patriotycznie usposobioną publiczność – gorący entuzjazm do wszystkiego, co niemieckie, w tym sarmackim powietrzu ulatnia się i oziębia. We wnioskach zawartych w końcowej części utworu Heine postuluje usunięcie z Poznania mieszaniny narodów, ze szczególnym uwzględnieniem niemieckich Prusaków, ponieważ to Polacy są duchowymi przywódcami miastared. Jerzy Topolski, Dzieje Poznania, tom 2, PWN, Warszawa-Poznań, 1994, s.627-628, .
Przypisy
Linki zewnętrzne
[wersja cyfrowa książki w serwisie Polona]
Kategoria:Heinrich Heine Kategoria:Utwory literackie z 1822 Kategoria:Niemieckie utwory literackie