1 czerwca 1921 nadal pełnił służbę w Dowództwie 13 Dywizji Piechoty, a jego oddziałem macierzystym był wówczas 2 pułk saperów w Puławach. 1 września 1921 został zatwierdzony na stanowisku szefa sztabu 27 Dywizji Piechoty w Kowlu. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 152. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. 3 listopada 1922 został odkomenderowany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza II Kursu Doszkolenia. 15 października 1923, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału II Sztabu Generalnego w Warszawie. 1 grudnia 1924 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 i 22. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. 18 czerwca 1926 został przeniesiony z Oddziału II do 4 pułku saperów i wyznaczony na stanowisko dowódcy VII batalionu saperów. W kwietniu 1928 został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów saperów z równoczesnym przydziałem do Inspektoratu Armii we Lwowie. W grudniu 1929 został przeniesiony do Oddziału IV Sztabu Głównego w Warszawie, w którym pełnił służbę przez kilka kolejnych lat. W latach 1937–1939 dowodził 8 batalionem saperów w Toruniu. W międzyczasie awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 6.