W latach 1975–1983, po urodzeniu pierwszego dziecka, nie pracowała.
W latach 1974–1977 współpracowała z lewicowymi kręgami w Berlinie Zachodnim, brała udział w wywożeniu czechosłowackiej literatury samizdatowej na Zachód, dostarczaniu literatury zagranicznej do Czechosłowacji oraz jej kolportażu. Działalność tę kontynuowała aż do końca 1989. Pod koniec 1976 podpisała Deklarację Karty 77, od samego początku brała aktywny udział w pracach Karty 77. W 1978 była współzałożycielką Komitetu Obrony Niesprawiedliwie Prześladowanych (VONS). Od aresztowania Uhla pod koniec maja 1979 do jego zwolnienia w maju 1984 wydawała samizdatowy biuletyn „Informace o Chartĕ 77” („Informacje o Karcie 77”), który stanowił główne źródło informacji o działalności Karty. Jej mieszkanie zostało jednym z ośrodków ruchu praw człowieka w Czechosłowacji, w związku z czym było często rewidowane przez służbę bezpieczeństwa i milicję. W 1984 podjęła pracę, najpierw jako palaczka w hotelu, następnie jako pomywaczka szkła laboratoryjnego.