Głównym odbiorcą karabinów Fusil Modelo 1912 miał być Meksyk, który zamówił około 70 000 egzemplarzy. Ponadto mniejsze kontrakty podpisano z Chile (37 500 karabinów i 5600 karabinków) oraz Kolumbią (5000 karabinów). Jednakże wybuch I wojny światowej zastopował dostawy, skutkiem czego ostatecznie do odbiorców trafiły niewielkie ilości zamówionej broni. Najwięcej zamówionych karabinów otrzymało Chile. Ostatecznie wskutek wojennego embarga znaczne ilości tej broni pozostały w Austro-Węgrzech, uznano ją tam za broń nietypową. Przyjęto je na wyposażenie wojsk austro-węgierskich pod oznaczeniem 7 mm Infanterierepetiergewehr M1914. W karabiny Fusil Modelo 1912 uzbrojone były głównie oddziały drugoliniowe oraz formacje pomocnicze.
Po zakończeniu I wojny światowej jednym z użytkowników karabinów Fusil Modelo 1912 stała się także Polska. Ich liczba była jednak niewielka i w zestawieniach zbiorczych obok starszych konstrukcji wykazywano je jako karabiny różne.
W latach 20. XX wieku dużą liczbę karabinów Fusil Modelo 1912 dostarczono z Austrii do Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców. Tam poddano je modernizacji polegającej na ich skróceniu i dostosowaniu do amunicji 7,92 × 57 mm Mauser. Tam zmodernizowane karabiny przyjęto na uzbrojenie pod oznaczeniem Model 1924 w.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Austro-węgierskie karabiny powtarzalne