Działalność w eparchii taurydzkiej i w Rumunii W 1922 wierni soboru św. Aleksandra Newskiego w Teodozji wybrali go na proboszcza, co potwierdził następnie ordynariusz eparchii, biskup Nikodem. W Teodozji ks. Polakow kilkakrotnie był aresztowany. W 1923 służył w cerkwi św. Mikołaja w Odessie, następnie wyjechał do Kiszyniowa, gdzie został proboszczem cerkwi św. Olgi, a w latach 1925–1927 służył w żeńskim monasterze Zaśnięcia Matki Bożej w Taborze. Sprzeciwiał się włączeniu eparchii kiszyniowskiej do Rumuńskiego Kościoła Prawosławnego, wprowadzeniu do nabożeństw języka rumuńskiego i kalendarza nowojuliańskiego (w związku ze zmianą granic i przyłączeniem Besarabii do Rumunii). W 1927 ks. Polakow został aresztowany, a następnie zmuszony do wyjazdu z Rumunii. Udał się do Jugosławii, służył w etnicznie rosyjskiej parafii w Velikim Bečkerku, zaś w 1928 osiadł we Francji. Był proboszczem parafii rosyjskich w Grenoble, Mentonie, obsługiwał również cerkiew w San Remo we Włoszech.