27 maja 1919, po przybyciu do Polski, został odkomenderowany do stacji zbornej w Modlinie. Od 20 sierpnia pełnił w zastępstwie obowiązki dowódcy batalionu zapasowego 43 pułku piechoty w Modlinie, a następnie dowodził kompanią w tym batalionie. 6 stycznia 1920 wyjechał na front z kompanią marszową. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Za bohaterstwo wykazane 17 sierpnia 1920 pod Firlejówką otrzymał Order Virtuti Militari.
Został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Po wojnie, w latach 20. i 30. nadal służył w macierzystym 43 pp stacjonującym w Dubnie, w którym pełnił stanowiska dowódcy plutonu, dowódcy kompanii, adiutanta batalionu sztabowego, zastępcy oficera ds. materiałowych i oficera żywnościowego. W 1927 został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927. W 1928 był zweryfikowany w Korpusie Oficerów Piechoty z lokatą 13. W 1937 został komendantem placu garnizonu Dubno.