Mieszkał w Poznaniu, gdzie od 1929 był wykładowcą Wyższej Szkoły Handlowej, a od 1931 także Wyższej Katolickiej Szkoły Społecznej. Pracował także jako dziennikarz, był publicystą czasopism „Gazeta Poznańska”, „Dziennik Poznański” (sekretarz redakcji; na jego łamach m.in. w 1932 recenzował wprowadzony wówczas kodeks karny Makarewicza), „Tęcza” i „Przewodnik Społeczny” oraz współpracował z poznańskim oddziałem Polskiego Radia. Był autorem książek i broszur.
Po wybuchu II wojny światowej 1939 został zmobilizowany i w okresie kampanii wrześniowej jako oficer obrony przeciwlotniczej został przydzielony do sztabu w Ostrowie Wielkopolskim. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939, został aresztowany przez Sowietów. Był przetrzymywany w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 został przetransportowany do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Funkcjonariusze NKWD ukryli jego ciało w jednym z masowych grobów w lesie katyńskim, gdzie od 2000 mieści się Polskiego Cmentarza Wojennego w Katyniu. W 1943 jego ciało zidentyfikowano podczas ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 3208 (figuruje tam jako Jerzy Gucze).