Vollzugsausschuss) z Martinem Ritterem na czele oraz Wilhelmem Beckiem i Emilem Batlinerem jako członkami, który łamiąc prawo przejął władzę. Nielegalnie rządzący Komitet nie dążył do obalenia monarchii. Informacja o zamachu stanu dotarła do księcia Jana II Dobrego przebywającego w Wiedniu, który powołał księcia Karola Liechtensteina na stanowisko zarządcy kraju. Decyzję tę przyjął Landtag, a Tymczasowy Komitet Wykonawczy przestał pełnić władzę. Skutkiem puczu listopadowego było rozpoczęcie prac nad nowelizacją konstytucji, którymi zajmował się nowo utworzony Komitet Konstytucyjny. Ponadto zamach stanu uznaje się za koniec okresu austriackiego historii Księstwa (czyli okresu protektoratu Austro-Węgier nad Księstwem) i początek okresu szwajcarskiego.
Konstytucja z 1921 roku wprowadzała szereg zmian ustrojowych, których celem była demokratyzacja ustroju, przy jednoczesnym zachowaniu monarchii. Od tej pory na czele rządu stał Szef Rządu (niem. Regierungschef), który musiał być urodzony w Liechtensteinie podobnie jak jego zastępca. Członkowie Rządu mieli być wybierani przez Landtag na czteroletnią kadencję jednak wybór ten musiał zostać potwierdzony przez Księcia. Zgodnie z Konstytucją Rząd stał się organem kolegialnym.