15 grudnia 1918 przedostał się do Poznania, gdzie przystąpił do tajnej organizacji wojskowej przygotowującej powstanie wielkopolskie, w którym następnie uczestniczył. 1 stycznia 1919 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. Służył w 1 pułku Ułanów Wielkopolskich, później przemianowanym na 15 pułk Ułanów Poznańskich, stacjonującym w garnizonie Poznań. Został awansowany do stopnia porucznika kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Za postawę wykazaną podczas walki, odznaczono go orderem „Virtuti Militari” V klasy.
Po zakończeniu wojny pozostał w wojsku. Podczas służby w 15 pułku ułanów w stopniu porucznika był instruktorem w Szkole Podoficerów Zawodowych Kawalerii, funkcjonującej w garnizonie Lwów oraz w Centralnej Szkole Kawalerii w ramach Centrum Wyszkolenia Kawalerii, działającej w ramach garnizonu Grudziądz. Został awansowany do stopnia rotmistrza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. Od 1932 przydzielony do 26 pułku Ułanów Wielkopolskich, stacjonującym w garnizonie Baranowicze. W 1938 roku został przeniesiony do 2 pułku Strzelców Konnych w Hrubieszowie na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego uprawiał jeździectwo.