..
Sobieszczański stał się w krótkim czasie najbogatszym mieszkańcem SyberiiStanisław Łoza, Kto to jest?, 1938, s. 680; Zofia Lech, Geneza instytutu – Petersburski Instytut Inżynierów Komunikacji, „Przegląd Techniczny”, 2001, nr 37, s. 24.. Wybudowanie kolejnego odcinka Kolei Transsyberyjskiej, przechodzącego przez tereny Czeremchowskiego Zagłębia Węglowego, pomnażało dochody Sobieszczańskiego. W 1909 r. założył wraz z dwoma wspólnikami przedsiębiorstwo o kapitale 92 tys. rubli celem prowadzenia cementowni КамышетСКУБНЕВСКИЙ 2001..
Swoje życie związał z Irkuckiem, tam założył rodzinę, wybudował okazały dom w stylu dworu szlacheckiego, przypominający rodzinny dwór z Wołynia. Dwór otrzymał nazwę „Soplicowo”Zofia Lech, Syberyjskie Soplicowo, „Życie Warszawy” (Historia i Życie), 1988, nr 20 (26), s. 3.. W tym mieście nawiązał kontakty z Polakami i wśród nich miał przyjaciół. Udzielał pomocy zesłańcom i irkuckiej gminie polskiej.
Po kilku latach Sobieszczański został prezesem Konwencji Węglowej, wiceprezesem Syberyjskiej Rady Państwowej do Spraw Paliwa, prezesem Rady Centralnego Związku Handlowo-Przemysłowo-Technicznego. Był członkiem założycielem Rady Banku Polsko-Syberyjskiego i Polsko-Litewskiego Stowarzyszenia „Ogniwo” i wielu innych organizacjiStanisław Łoza, Kto to jest?, 1938, s. 680..