W Polsce przed II wojną światową film przyrodniczy Bezkrwawe łowy zrealizował na taśmie 16 mm w 1936 Włodzimierz Puchalski. Reżyser specjalizował się w filmach tego gatunku. W latach 40. XX wieku powstały kolejne jego obrazy przyrodnicze, jak: Ptasia wyspa, Wykluwanie się piskląt czy Flora Tatr. W tym samym czasie filmy przyrodnicze kręcił również Karol Marczak (Pod wodną karpą, Kałużnica, Wrotki mcholubne). Marczak uważany jest za pioniera filmu biologicznego w Polsce. W latach 50. XX wieku do Puchalskiego i Marczaka dołączyli tacy reżyserzy, jak: Jan Jacoby (Jest taka osa) czy Stanisław Kokesz (Mrówcze szlaki, Podwójne życie ważki, Nartniki). Kolejnymi reżyserami realizującymi filmy przyrodnicze w PRL-u byli: Marian Ussorowski, Wiesław Drymer, Aleksander Domalewski, Mieczysław Ptaszyński, Bolesław Bączyński, Mieczysław Vogt, Wanda Rollny, Anatol Fidek, Antoni Gucwiński, Lubomir Zając, Henryk Szpunar, Barbara Bartman-Czecz, Jerzy Bezkowski, Tony Halik i Elżbieta Dzikowska. W latach 90. XX wieku powstały takie polskie filmy przyrodnicze, jak Tropem łosia, Ostatnia puszcza i Tętno pierwotnej puszczy Jana Walencika, Zielone płuca Polski Stanisława Fiuka-Cisowskiego, Tajmyrski pamiętnik Jerzego Śladkowskiego.